اين پست را تقديم مي كنم به نيلوفر ابي:

عشق يعني يك تبسم  يك سرود    

عشق يعني مثل چشمه  صاف بود

عشق يعني يك كلام اشنا

لحظه هاي رفتن بي انتها

عشق يعني حركت از نو   رو به پيش

ياد او بودن بدون فكر خويش

عشق يعني در دلت شور و تمنا و سرور

عشق يعني جانگدازي و سرافرازي "غرور

عشق يعني سوختن در عمق اب

عشق يعني لحظه هاي ناب ناب

عشق يعني  بر سر دار رفتن و الحق شدن

عشق يعني وصل دريا و به ان ملحق شدن

عشق يعني دردل اتش نشستن همچو سامندر شدن

...........................................................

از جبران خليل جبران:

عشق تنها ازادي جهان است زيرا روح را چنان بالا مي كشد كه قوانين ادمي و پديده هاي طبيعت ديگر بر او كارگر نمي افتند.

زندگي دو نيمه است. يك نيمه ي ان بردبار و نيمه ي ديگر سر كش و اتشين است. عشق همان نيمه ي اتشين زندگي است.

    " من از چه توانم سخن گفت جز ان چه كه حتا همين اكنون

     در جانتان جاري است ؟"

                                    جبران خليل جبران

     امروز يكي از داستانهاي اوالونا نوشته ي ايزابل النده را مي خواندم

    داستان دختركي روستايي كه در محاصره ي سيل در مقابل چشم

    ميليون ها بيننده تلويزيون جان مي بازد و يك خبر نگار سه روز تمام

   كنار او مي ماند و به او دلداري مي دهد و سعي مي كند كمكش كند

   كه البته نتيجه اي هم نمي گيرد. در جريان اين تقلا خبر نگار خاطراتي

    را كه سالها بود فراموش كرده و پاره اي از گذشته ي خود را كه

    سي سال پيش گم كرده بود مي يابد.

    او مي فهمد كه تلاش هايش در مقام گزارشگر و كارهاي بر جسته اي

    كه ان همه شهرت و ستايش برايش به بار اورده بود جز كوششي

    براي پنهان كردن هراسهاي دوران كودكي و ترفندي براي پناه

   گرفتن در پشت عدسي دوربين نبوده است تا شايد از ان نظر گاه

    واقعيت در نگاهش تحمل پذير تر جلوه كند.

   همه ي ما به نوعي دخترك گير كرده در گل و لاي هستيم

   با همه ي هراسها و اميد هاي او

   تمام تلاشمان را مي كنيم تا از اين گل و لاي رهايي يابيم

   و نمي دانيم كه ايا كسي هم موفق مي شود يا نه؟

    در پشت ماسكهاي رنگارنگ و زيباي مدارج اجتماعي و شهرت هراسها

   و نا اميديهايمانرا پنهان كنيم و ايا زندگي بيش از تلاش براي رهايي

    از گل و لاي است؟

    " شما را به خدا  مرا بگوييد چه نيكويي دارد ؟

    هل دادن ديگران براي بر گذشتن از شلوغي زندگي

     در ميانه ي همهمه ي بگو مگوها

   و بد گويي ها و كشمكش هاي بي پايان

   و كندن سوراخ در تاريكي ها چون كور موشان

   براي به چنگ در اوردن تارهاي عنكبوتان

    و همواره سر خورده شدن در رسيدن به ارزوها

    تا زماني كه مرگ از راه رسد؟"

                                   جبران خليل جبران