من همه شهوت زمینم که اب را در خود فرو می کشد

  وهمه قدرت بهار وقتی جوانه را بیرون می کشد                                                 

من توام با همه دل فریبی ها و دل ازاری هایت

 من همه تکرار پاییزم وقت ریزش رنگ رنگ برگ ها                                                                                                         

 وهمه یاس زمستان وقتی شاخه های خشک خاطره ی هر جوانه ای را در تو می کشند.

 من طلوع مصرانه ی خورشیدم در قطب

 وقتی زمین به چرخش از ان روی می گرداند.  

  من اواز ان کودک واکسی ام وقتی زمهریر نگاههای مردم مردمک داغش را اندکی خنک می کند.                                                                                                        من سنگم وقتی که تو را نمی فهمم و

عشقم وقتی که تو در اغوشمی

من ندای دل چوپانم وقتی به اواز گوسفندهای رمه را به خود می خواند

وقلاب ماهیگیرم وقتی کام زیبای ماهی را می خراشد.

من زمینم زمین  وقتی پابرجا در جذبه ی عظیمی طواف هزار ساله ای را می پوید.

من ستاره ام ستاره وقتی در شبهایی که هیچ نوری نیست می تابد.

من عبورم  وقتی تو به تماشایم می نشینی

وحضورم  وقتی مرا به خود می خوانی

وگریزم   وقتی نگاهت سمت دیگری را می پوید.