به رنگ ابر

    تا پرواز را در من خاطره کنی.

که هوای بین میله ها برایم بوی ازادی می داد

وسقف فلزی ابی رنگ قفس اسمان ارزوهایم شده بود

حقارت عرض قفس در گنداب عادت و توهم چه عظمتی داشت

ودستی که دانه های اسارت می بخشید خورشید محبت بود

من نگاه نگهبانم را در پی جرقه ای می جستم و تلالو مالکیت را در نگاهش

عشق می خواندم

اگر اذرخش نگاهت خیمه ی عادت و اسارت مرا به اتش نمی کشید

شاید من هنوز شاد بودم.