![]() |
![]() |
|
| ادبیات شعر |
|
مرا بیاد ار وقتی در نی نی چشمانش غرق می شوی مرا بیاد ار انگاه که دستانت عاشقانه بر پیکرش می لغزند مرا بیاد ار مرا بیاد ار و بیاد ار که بی تو دستان من تقلای بیهده ای را تکرار می کنند. و چشمانم از فرط انتظار به گور خالی مردگان مانندند. و سرم از یاد برده است که می توان تکیه گاهی داشت. عکسها از سایتhttp://blog.leomoon.net
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هفتم بهمن 1384ساعت 3 بعد از ظهر توسط روژین |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
همه هستی من ایه ی تاریکی است که ترا تکرار کنان به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد من در این ایه ترا اه کشیدم "اه "من در این ایه ترا به درخت و اب و اتش پیوند زدم
|
| پیوندهای روزانه |
|
راهیان سپیده آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 |
| آرشیو موضوعی |
|
عشق چیست؟ کالبد اثیری و چاکراها |
|
RSS
|