که هوای بین میله ها برایم بوی ازادی می داد

وسقف فلزی ابی رنگ قفس اسمان ارزوهایم شده بود

حقارت عرض قفس در گنداب عادت و توهم چه عظمتی داشت

ودستی که دانه های اسارت می بخشید خورشید محبت بود

من نگاه نگهبانم را در پی جرقه ای می جستم و تلالو مالکیت را در نگاهش

عشق می خواندم

اگر اذرخش نگاهت خیمه ی عادت و اسارت مرا به اتش نمی کشید

شاید من هنوز شاد بودم.